W POPRZEDNICH ODCINKACH
Nie ma dobrych słów, żeby to przekazać.
Twoja żona zmarła dziś nad ranem.
Nie patrz tak na mnie jak smutny kotek.
Cholera. Nikt ci nie powiedział?
To szczęśliwa moneta.
Wierzysz w niebo?
Gnijesz. Po śmierci gnijesz.
Kocham cię, kotku.
Nie zawsze wypadnie reszka.
Podróż pomostem lądowym z Syberii na wschód okazała się ciężka.
Panowały ciemności i mróz, a droga zebrała gorzkie żniwo.
Zgodnie ze zwyczajem swego ludu
Atsula wypowiedziała imię swego dziecka...
Aputi.
...po raz ostatni.
Jej córka nie zobaczyła nowej ziemi, do której zmierzali.
Nie wyruszyli sami. Towarzyszył im ich bóg.
Nunyunnini.
Gdy dotarli do nowego świata,
nie znaleźli w nim obiecanego pożywienia.
Atsula złączyła się z Nunyunninim,
bo w tamtych czasach ludzie byli bliżej swoich bogów.
Nunyunnini przemówił.
Pokazał jej, co ma zrobić,
tak, jak kiedyś pokazał to jej babce
i babce jej babki.
Nunyunnini kochał swój lud, a oni kochali jego.
Dlatego ze smutkiem przekazał jej, że aby uciec od mroźnego uścisku głodu,
muszą zapłacić straszliwą cenę.
Bogowie są wielcy.
Ale ludzie są jeszcze więksi.
Bo to w ich sercach rodzą się bogowie
i do ich serc powracają.
Bogowie żyją i umierają.
Niedługo potem
Nunyunnini został całkowicie zapomniany.
Cześć, kotku.
Cześć, kochanie.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Zimno mi.
Sprawdzałem, czy jesteś prawdziwa.
Jestem.
Chodź, usiądź przy mnie.
Musimy porozmawiać.
O tobie i Robbiem?
Tak. To jeden temat.
Poza tym w cudowny sposób siedzę tutaj, mimo że umarłam.
To coś, o czym trzeba porozmawiać i co powinniśmy docenić.
Dajmy sobie na to trochę czasu.
Nie. Powstałaś z martwych?
Od wyjścia z więzienia widziałem już większe cuda.
Nie myśl, że cokolwiek, co powiesz lub zrobisz, nawet śmierć,
odwróci moją uwagę od tematu.
Mam ci opowiedzieć o mnie i Robbiem? Jak dużo?
Chcesz znać szczegóły czy wolisz ogólny zarys?
Zacznij opowiadać. Powiem ci, kiedy przestać.
Kiedy mówiłam, że na ciebie zaczekam, nie kłamałam.
Wiedziałam, że mogę złamać obietnicę,
ale bardzo chciałam uwierzyć,
że istnieje wersja zdarzeń, w której dochowam wierności.
Byłeś w więzieniu.
Jak długo czekałaś?
Trzynaście miesięcy. Ponad rok.
Czemu przespałaś się z Robbiem?
Na początku nie chciałam tego robić, potem chciałam,
potem nie chciałam i cieszyłam się, że tego nie zrobiłam,
a potem... umarł kot.
Robbie przyszedł pomóc, wypiliśmy wino, sam rozumiesz.
Wiesz, co mówią o żałobie. Przy każdym cmentarzu stoi motel.
Kiedy to zrobiliśmy, było po ptakach i nie mogłam tego odkręcić.
- Chciałaś zostawić mnie dla niego? - Dla Robbiego? Nie żartuj. Po co?
Jesteś moim kotkiem.
Kocham cię.
Także...
Co się stało?
Tej nocy, kiedy zginęliście?
Jechaliśmy samochodem, był zdenerwowany,
więc postanowiłam zrobić mu pożegnalną laskę.
Rozstać się w dobrym stylu.
- Rozpięłam mu spodnie. - Duży błąd.
Nie gadaj.
Zjechał z drogi, usłyszałam głośny trzask,
świat zaczął kręcić się i wirować, a ja pomyślałam:
„Cholera. Zaraz umrę”.
Naprawdę. Podeszłam do tego na luzie,
nie bałam się, to pamiętam.
Potem byłam gdzie indziej.
A potem w trumnie.
Przyniesiesz mi papierosa, kotku?
Myślę, że mnie uspokoi.
Ciebie pewnie też.
MOTEL STARBRITE
- Laura? - Tu jestem, kotku.
Pomyślałam, że będzie miło, jeśli będę ciepła w dotyku,
na wypadek, gdybyś planował mnie dotknąć.
Albo pocałować.
Nie chcę, żebyś całował zimne usta.
Co?
Zazwyczaj po śmierci ludzie zostają w grobach.
Naprawdę? Też tak sądziłam, ale już nie jestem tego taka pewna.
Może.
Co się stało?
Hola, nie tak szybko!
Co?
Nic nie czuję.
To na nic, nie pomaga na nerwy ani na nic innego.
Włożysz mi ją na palec?
Kiedy ostatni raz rozmawialiśmy przez telefon...
Czułem, że nigdy więcej cię nie zobaczę.
Chyba wiedziałem, że umrzesz.
Czułem w żołądku, że coś jest nie tak.
Nad krajem przetacza się burza, nic nie wydaje się w porządku.
To wydaje się w porządku.
Ty i ja.
To wydaje się w porządku.
Na pewno są kwestie,
nad którymi musimy popracować.
To, że jesteś martwa?
Zauważyłam to. Poczułam.
Coś poczułam.
Poczułam się żywa.
Wydaję się żywa?
- Tak. - To dobrze.
Wiesz,
nie wiem teraz więcej niż przed śmiercią,
a tego, czego dowiedziałam się teraz,
nie potrafię ubrać w słowa.
Ale wiem, że cię kocham.
Musiałam umrzeć, żeby zrozumieć jak bardzo, ale cię kocham.
Wplątałeś się w niezłe gówno, Cieniu.
Pomogę ci.
- Dziękuję za prezent. - Jaki prezent?
Moją monetę.
Wiem, że ktoś jej szuka.
Niech szuka. Teraz jest moja.
Dalej jesteś moim kotkiem?
Nie jestem.
Jeszcze nie śpisz?
- Nie. - Ja też. Nie mogę zasnąć.
Ostatnie wydarzenia były trudne dla nas obu.
Potrzeba nam drinka. Chyba mogę to przyznać.
Chcę się położyć i zapomnieć o tym dniu.
Jeden drink. Ewentualnie sześć.
To nie jest dobry moment.
Musisz mieć masę pytań, a jeśli nie masz, to powinieneś mieć.
Co to za zapach? Kocie siki i chemia?
Mam pytania. Spisuję bardzo długą listę.
Ale teraz muszę przetrawić to, co zobaczyłem.
Widzę, że coś zobaczyłeś.
Ręce do góry, ale już!
Ręce mam tutaj.
Szybko poszło. Ponoć byłeś na wolności całe sześć dni.
- Co się stało? - Aresztujemy was.
Mogę spytać, za co?
Napad na bank.
Cholera.
Śliczny chłopak.
Co?
Masz problem wizerunkowy.
Musisz zacząć myśleć o marce,
o tym, jak ma widzieć cię świat
i jak ma widzieć cię pan World.
Miałeś zadać kilka pytań, skończyło się linczem.
Masz transmisję i przewody, ale padł ci obwód.
Pogrywał ze mną, kazałem mu przestać.
Brawo, zadarłeś z niewłaściwym facetem.
Słabo radzisz sobie z nieznajomymi.
Przeproś.
Przekaż panu Worldowi, że jest mi bardzo przykro.
Pan World nie chce twoich przeprosin.
Chciałby jednak przekazać je panu Wednesdayowi
i jego współpracownikowi, Cieniowi.
Pogrywasz sobie ze mną?
Pan World oczekuje, że przeprosiny będą równie szczere,
jak gdybyś przepraszał jego samego.
Odpuści temu staruchowi?
Świadomość, czym jest pan World, bywa przerażająca.
Wednesday się dusił.
Iskra ledwie się tliła.
A potem ty dolałeś oliwy do ognia.
Wednesday zbiera monstra. Werbuje pieprzone Pokemony.
Męczeństwo to popularna metoda werbunku.
Teraz musimy wyrwać mu bezpiecznik,
zanim zrobi się z tego afera.
Przeproś.
Nie łudzisz się chyba,
że po moich przeprosinach on porzuci swoje plany.
To jakiś zbiorowy obłęd.
Zbiorowe obłędy są tak stare jak ja.
Pamiętam inwazję Marsjan w 1938.
Co za panika. Taka potężna.
Teraz na niebie żyją gwiezdne ludziki.
Wierzyli, że to prawda, i tak się stało.
- Nie wszyscy wierzyli. - Nie musieli.
Wystarczyło.
Tylko tyle potrzebuje Wednesday. Wystarczająco dużo.
Może wystarczy jeden.
Twój szef nie ma dowodu, kartoteki ani nawet imienia.
Ty masz cały komplet, zwłaszcza kartotekę.
- Prawnik. - Nie dosłyszałam.
Pewnie dziwisz się, jak to się stało,
że dwoje prowincjonalnych glin dorwało was w tym motelu
za przestępstwo popełnione dwie granice stanowe dalej.
To dobra historia. Wystarczy spytać.
Prawnika poproszę.
Sądziłam, że coś powiesz.
Ten gość, Moon, okradł cię?
Ukradł mnie.
Z domu starości Stare Dęby, w którym mieszkasz?
Jakie dęby?
Nie, tam nie ma piasku. Ja mieszkam na plaży, od zawsze.
Lubimy chodzić z chłopakami na ryby.
Żona tego nie znosi. Uwielbia ryby. Uwielbia wino. Nie znosi ryb.
Może zaczniemy od tego, jak się nazywasz?
Pani Życie w kwietnym stroju
Śmierć ją śledzi niczym cień
Ona mieszka w tym pokoju On na schodach czai się
Rozumiem cię. Ledwo wyszedłeś z więzienia.
Spotykasz starego, oblatanego oszusta,
proponuje ci pracę, szansę na naukę.
Ale twój szef wkurzył niezłe szychy.
Nie wiem, czy o tym wiesz, ale ciebie też dorwą.
Prawnik.
- Co robiłeś w Chicago? - Nie uwierzysz.
Może jednak.
Chicago. Pełna prawda.
Jeśli dasz radę.
Klnę się na boga.
Angażowałem zmęczonego, ale żywego boga śmierci,
w walkę z nowymi bogami, którzy bardzo słusznie się go obawiają.
Mnie też powinni się bać, ale jeszcze o tym nie wiedzą.
Nie jesteś głupi. Może nawet jesteś mądry.
Rozumiem to i szanuję.
Normalnie robiłbyś to, co nakazuje doświadczenie.
Robię tu przerwę i liczę, że odejdziesz od zwykłego scenariusza,
bo wierzę głęboko, że to nie jest zwykła sprawa.
Zastanów się przez chwilę, czy nie odpowiedzieć na moje pytanie,
zanim powiesz to, co planowałeś, dobrze?
Czy twój szef ma wrogów?
Prawnik.
Pytam, bo dostaliśmy anonimowe zgłoszenie,
które podało nam was na tacy.
Ale nie: „Widziałem kogoś podobnego
do gościa z kronik policyjnych”.
To było całkiem inne.
Dostałam faks przez maszynę, która nie była włączona od...
Odkąd używano faksów.
Przysłali dokładną lokalizację,
współrzędne GPS, model, przebieg i numer VIN waszego Cadillaca.
Dostałabym niezłe pochwały za zamknięcie was za ten bank,
ale znacznie ciekawsze wydaje się to, co sugerują szczegóły.
Jeśli pomożesz mi to zrozumieć, może ja pomogę ci się stąd wydostać.
Słucham.
Skrzat od początku był temu przeciwny,
ale na jego niekorzyść działa to, że jest kompletnym idiotą.
Nancy podchodzi do tego od ciekawej strony, broni wywłaszczonych.
Zwykle byłbym podejrzliwy, ale muszę przyznać,
że ślad sznura na szyi mojego kolegi...
Wyobraź sobie dwoje wiejskich policjantów w środku sezonu na indyki
a ta sama firma, która znalazła Osamę
podrzuca nam dwóch bezimiennych oszustów.
Macie ekstrawaganckich wrogów.
Prawnik?
Czego chcesz?
Jestem ciekawa. Chcę wiedzieć, co wiesz.
Nie chcesz.
Jestem dużą dziewczyną, sama zdecyduję.
- Coś mi zaproponujesz? - Może.
Chcę szybko stąd wyjść.
Spieszysz się gdzieś?
W więzieniu powiedzieli, że niedawno umarła ci żona.
Prokurator może być dla ciebie bardziej pobłażliwy.
Strata żony to trudna sprawa.
Jesteś żoną. Martwą żoną.
Oddawaj moją monetę, martwa żono.
Chyba moją monetę.
Umarli nie mają rzeczy.
Dlatego Bóg wymyślił testamenty.
W twoim nie było mojej monety.
- Mojej monety, ruda cipo. - Cholera.
To prezent od męża.
Niech go, kurwa, szlag. Oddał.
To nie była jego moneta! Dałem mu nie tę, co trzeba.
To nie miała być ta moneta. Ta jest dla królów.
Tę monetę dajesz królowi Ameryki,
a nie takiemu tępakowi jak twój mąż.
Oddawaj moją monetę!
Nie.
Oddaj mi ją i więcej mnie nie zobaczysz.
Przysięgam na Brana i lata spędzone wśród drzew.
Oddawaj monetę, dziwko!
Zadam ci parę pytań i oczekuję szczerych odpowiedzi.
Jeśli uznam, że kłamiesz, kopnę cię w jaja.
Ostatnio kopiąc gościa w jaja,
dotarłam aż do jego gardła.
Skąd znasz Cienia?
Kazano mi pobić się z nim w barze. Sprawdzić, na ile go stać.
Kto ci kazał? Mów!
Grimnir! Cień nazywa go Wednesday.
Jest bogiem.
- Nie wierzysz mi? - Nie, tylko to przetrawiam.
Co jeszcze bóg kazał ci zrobić?
- Nie ufaj Grimnirowi. - Wednesdayowi.
- Nie ufaj mu. - Nie muszę.
Twój facet mu ufa, a nie powinien.
Po prostu oddaj mi monetę, dobra?
Zobacz, mam ich więcej.
Dam ci inną.
Równie dobrą.
Dam ci ich całą furę.
- Równie dobrych? - Równie dobrych.
Żadna z tych monet nie zastąpi mi mojej.
Nie możesz jej zabrać, prawda? Muszę sama ci ja oddać.
Tak.
To masz przesrane.
Nie oddam ci jej.
Nigdy jej nie odzyskasz. Nigdy więcej.
Przenigdy.
Nie przenigdy.
W końcu zejdzie z ciebie mięso.
Już niedługo, bo moczysz się w wodzie.
Wytopi się tkanka łączna, która trzyma cię w kupie.
Pewnego gorącego, wilgotnego dnia zaczniesz gotować się od upału.
Wszystko odpadnie od kości.
Wtedy sięgnę ci pod żebra
i wyrwę z ciebie tę monetę jak malinę.
Stać! Ręce do góry!
Ona żyje! Żyje!
Widzicie?
Jesteś tępą pipą, martwa żono!
Jesteś tępą pipą!
Jest lojalny.
Przegadajcie wszystko, co macie przegadać.
Potem chcę to usłyszeć.
Nie mamy nic do przegadania.
Może to podda wam pomysł.
Zostawię was z tym.
Co robisz?
Jeśli zaraz nie uciekniemy, wyniosą stąd nasze truchła.
To zdjęcia z punktu widzenia jednego, konkretnego boga.
- Jak to zrobiłeś? - Widzisz tego pająka?
Przyjaźnimy się.
Policjantka miała rację. Chce cię dorwać jakaś szycha.
Boisz się. Myślałem, że niczego się nie boisz.
Kim jesteś?
Kto chce cię dorwać?
Kto cię szuka?
Kto?
Ktoś, komu nie chcesz się pokazać, dopóki nie jesteś na to gotowy.
Kocham Lucy?
Czemu unosisz się nad ziemią?
Sto lat, panie prezydencie.
Nie. Jesteś programem telewizyjnym. Czarno-białym.
Jestem tak kolorowa, jak moja opowieść.
Tę nakręcono w pięknym technikolorze.
Od kociaka po legendę filmu i ofiarę mordu.
Nie wierzcie w bajki o przypadkowym przedawkowaniu.
Ostatnim, co zobaczyłam leżąc na podłodze,
był agent CIA wbijający mi igłę w oko,
żebym nie opowiadała o Kennedym.
Pysznie, prawda?
- Nie mamy z tobą żadnych interesów. - Jeszcze nie.
Chcemy to zmienić.
Równie łatwo zakochać się w bogaczu, co w biedaku.
To nie jest prawda. To przeprogramowana rzeczywistość.
Powiedz, że to nie jest prawda.
Wednesday.
Najwyższy czas.
Muszę zacząć od przeprosin. Byłem opieszały.
Powinienem skontaktować się z tobą wieki temu.
Ale, szczerze mówiąc, nie widziałem cię.
Nie tak wyraźnie jak teraz, we własnej osobie.
Jesteś ogromny.
Miło mi cię poznać.
- Czy my się znamy? - Nie rozmawiaj z nim.
Ani słowa. Nic mu nie mów.
Nie musisz.
Ja już cię znam.
- Nieprawda. - Oczywiście, że znam.
Jesteś człowiekiem, a ja znam ludzi. Wiem o nich wszystko.
Nazywasz się Cień Moon.
Masz grupę krwi i powracający koszmar.
Grupa B plus i ogród z kości.
Wolisz ser szwajcarski od cheddara i nie znosisz, gdy stykają się widelce.
Tak wyglądasz, kiedy się masturbujesz.
Tak jak twoja matka, która miała w życiu 86 partnerów seksualnych.
Wszystkie wydarzenia są rejestrowane, przechowywane i przypominane.
Księga życia.
Tak, oczywiście.
Dalej się dąsa?
Przepraszam, że cię powiesiłem.
Lincz na ciemnoskórym jest w bardzo złym guście.
To dziwny okres w Ameryce, pełen napięć rasowych.
Nie chcę szerzyć nienawiści.
Chcesz go troszkę poturbować? Wybić mu parę zębów?
Nie.
Dobrze, że mamy to za sobą.
Rozgrzeszam cię, jak renesansowy papież. Siadaj.
Masz mu coś do powiedzenia.
Technologia ewoluuje. My też.
Zaszczytem byłoby ewoluować z tobą. Mogę ci pomóc.
Możemy wpływać na opinie, zachowania i wierzenia, jak nigdy wcześniej.
Pomóc ci dotrzeć do odbiorcy.
Widzisz? Nie przyszliśmy, żeby się kłócić.
Proponujesz rozejm.
Rozejm sugeruje, że prowadzimy wojnę.
Może ty tak to widziałeś, ale nie ja.
Nie proponujemy rozejmu, tylko...
- Fuzję. - Tak, fuzję.
Jak szampan i czipsy.
Moczyliście kiedyś czipsy w szampanie?
Zupełne szaleństwo.
Nie masz ochoty na ulepszenia? Nową, cytrynowo czystą wersję siebie?
Jestem niezłym sobą. Co roku lepszym.
Oczywiście.
Dlatego ta wersja ciebie zasługuje na przyłączenie.
- Cały świat ma już swoje miejsce. - U was?
- Dlatego nazywają mnie World. - A jeśli się nie zgadzają?
Rozumiem, naprawdę.
Jesteś indywidualistą. Twardym indywidualistą.
To już się nie sprawdza.
Marki, jasne.
Przydatna heurystyka.
Ale ostatecznie wszystko jest naczyniem połączonym,
jednym towarem, wytwarzanym przez jedną firmę
dla jednego, globalnego rynku.
Ostry, średni, łagodny.
Oczywiście, że mają wybór. Oczywiście!
Ale jednak kupują sos.
Pokaż mu.
Satelita naprowadzający ODYN.
Za miesiąc zostanie wystrzelony nad Koreą Północną.
Wyobraź to sobie.
Z nieba spada deszcz piorunów w formie precyzyjnie nakierowanych rakiet.
Wyobrażasz sobie? 24,9 miliona ludzi.
Zapamiętają twoje imię w trymiga.
Nowa odsłona marki. To tylko początek.
Dość kradzionych ochłapów, biedowania, życia o chlebie i wodzie oraz siwizny.
Dość moteli i bocznych dróżek.
Zajmij miejsce w przyszłości, teraz i na zawsze.
W nowej Walhalli.
Brzmi bosko, prawda?
Ostryga.
W każdej perle jest jedno wkurzające ziarnko piasku. To ja.
Inaczej by was tu nie było.
Próbujecie się mnie pozbyć jak ostryga.
Pokryć czymś ładnym i gładkim, w sam raz na naszyjnik.
Ale chodzi o to, że oślizgły stwór chce pozbyć się tego, co go uwiera.
Ty nazywasz to fuzją, ja wygnaniem.
To nie nasza wina, że inaczej zajmują sobie czas.
Tylko to robicie. Zajmujecie im czas.
My mieliśmy coś do zaoferowania. Dawaliśmy im sens.
Daj im go ponownie.
Wychodzisz?
Po dobrej kwestii.
Była dobra.
Jest tutaj, masz go w garści.
Dajesz mu odejść. Ciągle to robisz.
Daję mu czas do namysłu.
Po co? Jest twój.
Niech się zgodzi, albo załatw tę ciotę.
Jest starszy, niż ty kiedykolwiek będziesz.
Jego mądrość i wiedza są inne.
Wiedziałbyś o tym, gdybyś miał którąkolwiek z nich.
Zasługuje na nasz szacunek.
Pierdolić szacunek.
To mój prezent dla ciebie.
My opowiemy tę historię, Cieniu.
Opowiedz ją, jak chcesz, albo jak nie chcesz.
Nie jestem twoim wrogiem.
Czy to było prawdziwe?
Czy to się zdarzyło?
To dalej się dzieje.
Jaką historię opowiedzą tutaj?
Jaką zechcą.
POSTERUNEK W BELLEFONTAINE
Ktoś idzie.
Dyspozytor. Tu Cassius 6651. Zgłoś się.
Kop.
Tam.
DENATKA N.N.